سرای من

سلام

در سنهء چهل و نهم هجرت ، هنگام شهادت امام حسن مجتبی (ع) ، دیگر  رویای صادقه ی پیامبرِ صدق به تمامی تعبیر یافته بود و منبر رسولِ خدا ، یعنی کرسی خلافت انسان کامل، اریکه ای بود که بوزینگان بر آن بالا و پایین می رفتند.روز بعثت به شامِ هزار ماهه ی سلطنت بنی امیه پایان میگرفت و غشوه ی تاریک شب، پهنه ای بود تا نور اختران امامت را ظاهر کند ، و این است رسم روزگار: روز به شب می رسد و شب به روز . آه از سرخی شفقی که روز را به شب می رساند!